กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 12: พวกเราได้ข้าวกินแล้ว
ความปรารถนาดีที่มาอย่างกะทันหันนี้ ทำให้หัวใจของลวี่เจ๋ออบอุ่นขึ้นมา
เขาหันไปมองเต็นท์ข้างกาย ก่อนจะก้มมองสเปรย์กันยุงกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในมือ
เมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะอย่างใจกว้างของชายคนนั้น คำให้กำลังใจอ่อนโยนของคุณป้า รวมถึงคำว่า “สู้ ๆ” ที่ทั้งเขินอายแต่จริงใจจากเด็กสาวคนนั้น ลวี่เจ๋อก็ทอดสายตามองไฟท้ายรถที่ค่อย ๆ ห่างออกไป พลางรู้สึกหลากหลายอารมณ์ปะปนกันอยู่ในใจ
ลวี่เจ๋อรู้ดีว่า ครอบครัวนี้อาจมองเขาเป็นเพียงหนุ่มเลือดร้อนที่มีความมุ่งมั่น แต่ชอบคุยโวคนหนึ่ง พวกเขาคงไม่ได้ใส่ใจ “คำโอ้อวด” และ “คำสัญญาว่าจะตอบแทนในภายหลัง” ของเขาจริงจังนัก