บทที่ 116: ยินดีด้วย!

บทที่ 116: ยินดีด้วย!

“เย่ฉู่เหยียน ลงมาได้แล้ว”

เฉินโม่ค่อยๆ ร่อนลงพื้น

รออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเย่ฉู่เหยียนยังอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง เขาจึงเอ่ยเตือน

เมื่อได้ยินเสียงของเฉินโม่

ใบหน้าเล็กๆ ของเย่ฉู่เหยียนก็แดงซ่านขึ้นมาจนถึงใบหู

เธอถึงได้รู้ตัวว่าตลอดทางที่ผ่านมา เธอกอดอยู่ในอ้อมแขนของอาจารย์แน่นไม่ยอมปล่อย

แม้จะลงถึงพื้นแล้ว

มือทั้งสองข้างก็ยังโอบเอวอาจารย์ไว้แน่น

“อ้อ…ได้!”