บทที่ 108: ฉันจะมอบชะตาลิขิตให้เธอ!

บทที่ 108: ฉันจะมอบชะตาลิขิตให้เธอ!

มู่หรงฟู่มองเฉินโม่ด้วยสีหน้าหวาดกลัว

ตอนนี้เขานึกเสียใจแทบตาย

ทั้งหมดเป็นเพราะเขาคิดว่าตัวเองฉลาดแท้ ๆ!

ทำไมถึงไม่รออีกสักหน่อยนะ?

จะรีบร้อนไปทำไมกัน?

ยังโง่จนไปหาเรื่องเย่ฉู่เหยียนอีก

ตอนนี้ขาทั้งสองข้างก็หายไป ของสืบทอดประจำตระกูลก็ไม่เหลือ ต่อให้ไม่ตาย แล้วจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร?

แต่ก็อย่างที่เขาว่ากัน ตายดีไม่สู้มีชีวิตอยู่แบบกระเสือกกระสน

เขายังอยากมีชีวิตอยู่