บทที่ 16: หายทั้งคนเป็น ไม่เห็นแม้แต่ศพ?

บทที่ 16: หายทั้งคนเป็น ไม่เห็นแม้แต่ศพ?

คาราโอเกะจินจุนอินเตอร์เนชันแนล

ที่นี่เป็นสถานบันเทิงชื่อดังแห่งหนึ่งของเจียงเป่ย

เจ้าของร้านคือหลิวเฉียง ผู้คนในวงการเรียกเขาว่า “พี่เฉียง”

ภายนอกทำธุรกิจสถานบันเทิง แต่เบื้องหลังกลับเลี้ยงลูกน้องฝีมือดีไว้กลุ่มหนึ่ง

ทำธุรกิจเงินกู้นอกระบบอันโหดเหี้ยมโดยเฉพาะ

เวลานี้ ภายในห้องคาราโอเกะหรูบนชั้นบนสุด

เสียงเพลงดังกระหึ่มจนแทบแก้วหูแตก หลิวเฉียงตัวเหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า

เขานั่งอยู่บนโซฟา กอดสาวเซ็กซี่ที่แต่งตัวเปิดเผยไว้พลางลูบไล้ไปทั่วตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มลามกและความได้ใจ

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าแสงตรงหน้ามืดลงวูบหนึ่ง