กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 142 ปลุกไม่ตื่น
ห้องพักเงียบสงัดไร้เสียง ม่านทิ้งตัวลงมาครึ่งหนึ่ง กรองแสงแดดยามบ่ายอันอ่อนโยนและเกียจคร้านให้ทอดลงมาทั่วทั้งห้อง
บ่ายฤดูร้อนของสวนอู๋ถงมักจะเงียบสงบเกินไปเสมอ เสียงจักจั่นในลานเรือนถูกหน้าต่างสูงถึงพื้นบานหนาขวางกั้นไว้ข้างนอก เหลือเพียงสายลมอุ่น ๆ แผ่วเบาที่พัดชายผ้าห่มผืนบางตรงปลายเตียงให้พลิ้วไหวเบา ๆ
ซีหว่านขดตัวอยู่ท่ามกลางฟูกนอนอันนุ่มนิ่ม ความหวาดหวั่น การดิ้นรน ความเหนื่อยล้า และความเคว้งคว้างที่สะสมอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจมาหลายวัน พลันพังทลายและปลดเปลื้องออกจนหมดสิ้นในวินาทีนี้
เธอเหนื่อยเหลือเกิน