เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 337 การตระหนักรู้
หลินไจ้เทียนก้าวเข้าไปในวังวนเพียงก้าวเดียว ก็ต้องตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าจนแทบหยุดหายใจ
นี่คือความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา ภายในมีร่องรอยแห่งมายาที่ดูเหมือนมีอยู่จริงแต่กลับเลือนราง บ้างคล้ายขุนเขา บ้างคล้ายสายน้ำ บ้างเหมือนกระบี่ยักษ์ที่ฟาดฟันลงมา บ้างเปรียบดั่งอุกกาบาตที่พุ่งแหวกฟ้า...
ภาพเงาเหล่านั้นหลายสายมีแสงวูบวาบปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว ยิ่งทำให้ทัศนียภาพแห่งนี้ดูลึกลับน่าเกรงขามเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
“สิ่งเหล่านี้คงเป็นร่องรอยแห่งมรรค แดนเทพมายาโกลาหลช่างลึกล้ำพิสดารโดยแท้!”
หลินไจ้เทียนดวงตาเปล่งประกาย
ภาพเบื้องหน้านี้ทำให้เขานึกถึงฉากภายในธรรมลักษณ์ปฐมบรรพชนขึ้นมาได้ทันที ธรรมลักษณ์นั้นถูกกลั่นตัวขึ้นจากกฎเกณฑ์ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับที่แห่งนี้อยู่ไม่น้อย