เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 88 ลืมข้าเสียเถิด
ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายชัดขึ้นทีละฉาก ในที่สุดหลินไจ้เทียนก็เชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันได้
มิน่าเล่านักฆ่าของหอฟังพิรุณถึงถูกวางยาพิษสังหารจนหมดสิ้น แถมบนร่างนักฆ่าหลายคนยังมีรูเลือดทะลุผ่านร่างกาย ที่แท้...ผู้ที่ช่วยเขามาตลอดกลับเป็นอสูรเถาวัลย์ตนหนึ่ง!
เขาสังหรณ์ใจถึงลางร้ายขึ้นมาลึก ๆ หัวใจอดไม่ได้ที่จะเจ็บแปลบ
“หากอสูรเถาวัลย์ตนนี้ยังมีชีวิตอยู่...เช่นนั้นเสี่ยวเตี๋ยนาง...”
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น นัยน์ตาของหลินไจ้เทียนพลันปรากฏประกายเย็นเยียบที่แหลมคม
ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา เขาก็กลับมาฉงนงงงวยอีกรอบ
“เพียงแต่...เหตุใดอสูรเถาวัลย์ตนนี้จึงช่วยข้าหลายครั้ง? กระทั่ง...ติดตามข้ามาตลอดทางจนมาถึงใต้ภูเขาหมื่นอสูรแห่งนี้?”
ยามนี้ ภายในจิตเทวะของเขา ร่างของอสูรเถาวัลย์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง กลายเป็นเถาวัลย์พิษมีหนามหลายสิบสายเรียงหน้ากระดาน ขวางกั้นระหว่างเขากับคนเหล่านั้นไว้ ทำให้สีหน้าของคนฝั่งตรงข้ามเปลี่ยนไปตาม ๆ กัน