บทที่ 46 นัดพบปีหนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบแปด

บทที่ 46 นัดพบปีหนึ่งพันเก้าร้อยเก้าสิบแปด

“ปู๊น~ ปู๊น~ ปู๊น~”

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามก้องขึ้นบนถนนสายกลางของหมู่บ้านตระกูลจาง จางกวงจงนั่งอยู่บนรถเจียหลิงคันใหม่ที่เพิ่งซื้อมา ใบหน้าเปล่งปลั่งเต็มไปด้วยความสุข

ครั้งสุดท้ายที่เขาดีใจขนาดนี้ คือตอนแต่งภรรยา

จางอี้สิงเห็นแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้ แต่น่าเสียดาย ได้แค่คิดเท่านั้น ขนาดขี่จักรยานคานสูงยังต้องสอดขาเข้าใต้คาน

คนในหมู่บ้านต่างรู้ว่าบ้านจางกวงจงร่ำรวยขึ้นมาแล้ว ลับหลังพากันเอาบ้านจางกั๋วต้งมาเปรียบเทียบอยู่ไม่น้อย เถียงกันว่าบ้านไหนกันแน่ที่มีเงินมากกว่า