ทำไมตัวเอกของเกมประวัติศาสตร์ต้องเป็นมุมมองผู้ชายด้วยล่ะ

ทำไมตัวเอกของเกมประวัติศาสตร์ต้องเป็นมุมมองผู้ชายด้วยล่ะ

【ยามเหม่าสามเค่อ ฮ่องเต้เสด็จออกท้องพระโรงเฟิ่งเทียน หลังเหล่าขุนนางถวายบังคมกึกก้อง จักรพรรดิเทียนหยางพระราชทานเนื้อเซ่นไหว้ จู่ๆ ก็ตบโต๊ะหัวเราะร่า “พวกเจ้าทั้งหลายรู้หรือไม่ เมื่อคืนเจิ้นดูกลุ่มดาวจื่อเวย เห็นดาวจักรพรรดิหม่นหมอง ตอนนี้เจิ้นมีแผนเด็ดแผนหนึ่ง... เจิ้นอยากจะก่อกบฏแล้ว”

โอรสสวรรค์ก่อกบฏล้มโอรสสวรรค์ ดั่งเกวียนมุ่งเหนือแต่คนจะลงใต้ เกรงว่าจะสะเทือนถึงรากฐานบ้านเมือง

พระดำรัสดั่งสายฟ้าฟาดผ่ากลางท้องพระโรง เหล่าขุนนางสั่นสะท้านไปถึงเที่ยงมิอาจหยุด พระทัยสูงล้ำเก้าชั้นฟ้า มิใช่สิ่งข้าแผ่นดินจักคาดเดาได้】

ในบันทึกพระราชกิจของจักรพรรดิเทียนหยาง จึงถูกแต่งแต้มเรื่องราวสุดอลังการลงไปอีกหนึ่งหน้า

ทางฝั่งฉือจือชิงที่กำลังง่วนอยู่กับการสร้างสุสานหลวง พอเห็นค่าทรราชของฝ่าบาทพุ่งพรวดขึ้นมา ก็รีบโทรศัพท์หาด้วยความร้อนใจ ความคิดของเขาค่อนข้างหัวโบราณ ระมัดระวังกับผลประโยชน์ที่ระบบขุนนางผู้ภักดีมอบให้อย่างยิ่ง ไม่อยากพึ่งพาจนเคยตัว เลยเอาไว้คอยดูความเคลื่อนไหวของฝ่าบาทเป็นครั้งคราวเท่านั้น จะได้เข้าไปเตือนสติและดูแลได้ทันท่วงที

เหล่าขุนนางในสตูดิโอจิ่วอู่เลยได้เห็นฝ่าบาทกดรับสาย

“ฮัลโหล ท่านพ่อเสนาบดีเหรอ”

“ไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีสักหน่อย กำลังก่อกบฏอยู่ต่างหาก”

“อือๆ กินข้าวเช้าเรียบร้อยแล้ว”