กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไม่เสียทีที่เป็นเพื่อนร่วมงาน พอพูดเรื่องลามกก็เลิกดำน้ำกันหมด
“《ชายคนหนึ่งถือมีดบุกเข้าไปในบริษัทเกมแห่งหนึ่ง ถูกสยบคาที่ทันควัน ข้อหาหาเรื่องระรานถูกควบคุมตัวดำเนินคดีอาญาแล้ว》”
《สตูดิโอจิ่วอู่เจอยูสเซอร์สุดโต่งบุกเดี่ยว การดูแลคอมมูนิตี้และเส้นตายความปลอดภัยของบริษัทเกมเผชิญบททดสอบใหม่》
《จากเกลียดชังผู้หญิงบนโลกออนไลน์สู่ความรุนแรงในชีวิตจริง: ‘หมาป่าเดียวดาย’ ถูกหล่อเลี้ยงด้วยถ้อยคำสร้างความเกลียดชังได้อย่างไร》
“《ขจัดไอร้าย ปกป้องสังคมใสสะอาด ไม่ยอมให้การระรานบนโลกออนไลน์ลามเข้าสู่โลกความจริงเด็ดขาด》...”
ลู่หย่วนเหย่อ่านพาดหัวข่าวออกเสียงอย่างดัง
ซ่งเทียนหยางปวดหัวจี๊ด “พอได้แล้ว ไม่ต้องอ่านแล้ว คราวนี้ได้ขึ้นข่าวอาชญากรรมสังคมจริง ๆ แล้วเนี่ย”
“แบบนี้ไม่ช่วยประหยัดงบประชาสัมพันธ์ไปได้บานเลยเหรอครับ”
“ไปพัวพันกับคดีร้ายแรงแบบนี้ ฝ่ายเซนเซอร์ก็ต้องจับตาดูเกมเราแจสิ คนที่ไม่เคยเล่นก็คงคิดว่าเกมเราเลือดสาดรุนแรงเกินไปหรือเปล่า เมื่อเช้าท่านพ่อเสนาบดีกับฉันก็เพิ่งเข้าพบเจ้าหน้าที่ทางการไปตั้งสามรอบแล้วเนี่ย”
ซ่งเทียนหยางไม่ได้เป็นแค่เจ้าของบริษัทเกมเล็ก ๆ แต่ยังเป็นทายาทผู้สืบทอดในอนาคตของกลุ่มบริษัทฉี่เตี่ยนด้วย