กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เชิญท่านไปตายเถอะ!
เหอเจี๋ยหลี่ชะงักงันไป
เขาชินกับการทำตัวหงอ ก้มหัวยอมคนไปทั่วทั้งในที่ทำงานและชีวิตประจำวัน มีแค่ตอนเห็นผู้หญิงหวาดกลัวเท่านั้น ความมั่นใจถึงจะพลุ่งพล่านขึ้นมาได้ แถมเวลาอยู่ต่อหน้าแม่แก่ ๆ ที่บ้าน เขาก็ยืดหลังตรงตะคอกด่าได้อย่างใจ
แต่ภาพตรงหน้ากลับไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้เลยสักนิด
ไม่เพียงซ่งเทียนหยางจะไม่กลัว แม้แต่พนักงานของสตูดิโอจิ่วอู่ นอกจากจะอึ้งไปแวบแรกแล้ว สีหน้าก็กลับมาเป็นปกติกันหมด แถมบางคนยังแอบอมยิ้มขำด้วยซ้ำ
มีอะไรน่าขำนักหนา?
มีอะไรน่าขำกันนักวะ!!!!
เหอเจี๋ยหลี่อับอายจนกลายเป็นโกรธ เขาควงมีดไปมาแสร้งทำเป็นเก่ง พยายามตะโกนเสียงดังเพื่อเรียกความกล้าให้ตัวเอง แล้วป่าวประกาศอุดมการณ์ของตน “พวกแกหากินกับเงินสกปรกพวกนี้ด้วยการประจบผู้หญิงกับไอ้พวกผู้ชายสายเปย์ขี้ข้า ในใจไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยหรือไง!”
“วันนี้ฉันมาเพื่อทวงความยุติธรรมให้ผู้เล่นทุกคนที่ถูกพวกแกปั่นหัว!”
“ก็เพราะพวกแกนั่นแหละ! เกมพรรค์นี้นี่ไงที่ทำให้พวกผู้หญิงทำตัวสูงส่ง แล้วทำให้ผู้ชายกลายเป็นคนทรยศหมด! แกรู้ไหมว่าตอนที่ ‘กระจกคู่สดับเงาลี้ลับ’ ปล่อยออกมา พวกผู้หญิงมันวางท่าอวดดีกันขนาดไหน? แค่โพสต์หาคนเล่นคู่ในคอมเมนต์โต่วอิน ไอ้พวกผู้ชายก็แห่กันไปตามเอาอกเอาใจ ปล่อยให้พวกมันปั่นหัวเล่น เลือกเล่นด้วยเฉพาะคนที่หล่อหรือยอมเปย์เงินให้ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพวกแก!”