แต่ซ่งเทียนหยางคิดว่าคราวนี้ตัวเองก็มีมาดจักรพรรดิอยู่เหมือนกันนะ

แต่ซ่งเทียนหยางคิดว่าคราวนี้ตัวเองก็มีมาดจักรพรรดิอยู่เหมือนกันนะ

“เปล่าๆๆ ลุงแค่คิดว่าเด็กผู้ชายก็มีสิทธิ์เรียนหนังสือเหมือนกัน...”

ผู้ใหญ่บ้านพยายามยกเหตุผลมาหว่านล้อม

“สภาพหมู่บ้านเรา ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง จนก็ส่วนจน แต่ไม่มีทางที่เด็กผู้ชายจะไม่ได้เรียนหรอก ลุงยัดกวงจงกับเย่าจู่เข้าโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำต้องจ่ายเพิ่มไปตั้งเท่าไหร่ ลุงตัดใจยอมจ่ายเงินเท่ากันเพื่อส่งเสียเยี่ยนหงไหมล่ะ”

ซ่งเทียนหยางย้อนถาม

——เยี่ยนหงคือพี่สาวของกวงจงกับเย่าจู่ ค่านิยมรักลูกชายมากกว่าลูกสาวของหมู่บ้านซ่งเจียเป็นเรื่องธรรมดาจนเหมือนการหายใจเข้าออก ราวกับคนเราเกิดมาก็ถูกแบ่งชนชั้นไว้แล้ว พวกเขาไม่ได้จงใจทารุณ ตัดทอนข้าวของเงินทอง หรือทำร้ายลูกสาว ไม่ได้ห้ามลูกสาวไปโรงเรียนอ่านเขียนเรียนหนังสือ แต่ถ้ามีเงินอยู่หนึ่งร้อยหยวน ก็ยอมควักเก้าสิบหยวนให้ลูกชายได้กินดีอยู่ดีและเรียนหนังสือ มากกว่าจะยอมเจียดมาลงทุนกับลูกสาว

หากถูกทารุณกรรมยังพอจะเกลียดชังได้อย่างตรงไปตรงมา

แต่การดูแคลนที่ซึมลึกอย่างเงียบงันกลับทำให้ลูกสาวต้องเจ็บปวด ทว่าก็ยากจะตัดขาดหรือเกลียดชังได้ลงคอ