กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ตอนนี้เธอเป็นคนมีปัญญาช่วย แล้วทำไมเธอจะลำเอียงไม่ได้ล่ะ
พอนึกถึงพวกเพื่อนร่วมรุ่นที่แตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง ซ่งเทียนหยางก็ขี้เกียจตามจับตัวทีละคนแล้ว
คนอย่างเย่าจู่ย่อมมีวิธีตามประสา เธอจึงโยนงานนี้ให้เขาไปจัดการ ถ้าทำได้ไม่ดีหรือต้อนคนมาไม่ครบ เธอจะเอาเรื่องเขาคนเดียว
“ไป กลับบ้านเรากัน”
ซ่งเทียนหยางพูดอย่างเท่ ๆ
บ้านของยายซ่งถือเป็นจุดที่เตะตาและดูดีที่สุดในหมู่บ้านซ่งเจียอย่างไม่ต้องสงสัย--
เมื่อไม่นานมานี้ หลังจากที่ตระกูลเฮ่อรับตัวเธอกลับไป เฮ่อหมิงอี้ก็ส่งคนมาซ่อมแซมบ้านเก่าของตระกูลซ่ง เปลี่ยนบ้านผุพังลมโกรกหลังเดิมให้กลายเป็นบ้านสวยงามที่เหมาะกับคนแก่ มีราวจับและติดอุปกรณ์กันลื่นไว้ทั่วทุกมุม แถมยังเก็บห้องที่เธอเคยอยู่ตอนเด็กเอาไว้ แค่ทาสีใหม่และซ่อมขาเก้าอี้ที่หักให้ครบ
“ดูสิ ของที่ยึดมาได้”
ซ่งเทียนหยางเปิดลิ้นชักออก ด้านในเต็มไปด้วยข้าวของที่พวกเด็ก ๆ ในหมู่บ้านเอามาถวายบรรณาการ
ของกินน่ะแบ่งกันกินหมดตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ที่เหลือจึงมีแต่ของเล่นกระจุกกระจิกไร้ราคา เด็ก ๆ ยังไม่ค่อยรู้ค่าของเงิน ยายซ่งจึงคอยแอบมาสุ่มตรวจคลังสมบัติลับของเธอเป็นพัก ๆ เผื่อว่ามีเด็กคนไหนแอบขโมยของของผู้ใหญ่มาบรรณาการ จะได้เอาไปคืนเขาถูก