กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ช่วย “เถ้าธุลีภูผาธารา” เหยียบ “ราชวงศ์เทียนหยาง” ให้จมดิน
“...No!”
วินาทีที่สบตากับกู้จื๋อ ซ่งเทียนหยางก็เข้าใจได้ทันทีว่า อีกฝ่ายยังไม่ยอมตัดใจจากหยาดน้ำค้างพระราชทานขององค์จักรพรรดิเสียที
จังหวะนี้แค่พูดภาษาแม่คงขู่เขาไม่อยู่แล้ว
ลู่หย่วนเหย่พูดขึ้นมา “ทำไมจู่ๆ ฝ่าบาทถึงพ่นภาษาฝรั่งออกมาล่ะเนี่ย”
ลู่จิ้นโจวบอก “นี่มองพี่จื๋อพวกเราเป็นหมาแล้วสั่งสอนอยู่ชัดๆ”
ลู่หย่วนเหย่แซว “แกเป็นคนซานตงหรือไง ถึงได้พูดประโยคสลับหน้าสลับหลังแบบนั้น”
ลู่จิ้นโจวเถียง “ฉันกำลังทำตามฝ่าบาทต่างหาก ภาษาฝรั่งเขาก็ชอบเรียงสลับหน้าสลับหลังเหมือนกันทั้งนั้นแหละ”
ซ่งเทียนหยางเหลียวหลังไปถลึงตาใส่ทั้งสองคนทันที
เธอเดินเข้าไปกดตัวกู้จื๋อนั่งลงบนเก้าอี้ โน้มตัวลงไปกระซิบเสียงเบา “บางทีฉันก็นึกจะพูดอะไรก็พูด เรื่องที่พูดลอยๆ นายอย่าเอาไปใส่ใจสิ... หรือว่านายไม่รู้สึกบ้างเลยเหรอว่าข้อเสนอของฉันมันไร้สาระสิ้นดี พอฉันเสนอเรื่องบ้าๆ บอๆ นายก็ควรจะคัดค้าน ควรจะโต้แย้งฉันสิ นายต้องมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ใช่มาภักดีแบบไม่ลืมหูลืมตา ภักดีมืดบอดน่ะมันก็เท่ากับไม่ภักดีนั่นแหละ!”