หางหมากระดิกอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

หางหมากระดิกอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

ห้องรับรองเงียบกริบไปหลายวินาที

ภายใต้สายตาจับจ้องราวกับรู้ทันทุกอย่างของซ่งเทียนหยาง ริมฝีปากและมือของกู้ซางหยางก็เริ่มสั่นเทาน้อยๆ

หืม?

สติแตกขนาดนี้เลยเหรอ

ดูท่าเธอจะพูดแทงใจดำเข้าจริง ๆ

ซ่งเทียนหยางแอบดีใจอยู่ข้างใน แต่ก็พยายามปั้นหน้านิ่ง ไม่ให้สีหน้าแสดงอารมณ์ดีใจหรือโกรธออกมา

“หรือว่า เรื่องนี้เธอก็เป็นคนสั่งให้เขาทำเหมือนกัน?”

เนิ่นนานกว่ากู้ซางหยางจะถามขึ้นมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

บางครั้งจักรพรรดิเทียนหยางก็ชอบสวมรอยชุบมือเปิบเอาผลงานของขุนนางอยู่หรอก—เรื่องระหว่างเจ้าเหนือหัวกับข้าแผ่นดิน จะเรียกว่าสวมรอยได้ยังไงกันล่ะ