กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
นี่มันฝีมือขี่ม้ายิงธนูระดับหลี่ซื่อหมินสอนเองเชียวนะ!
ฉือจือชิงคิดในใจว่า ตัวเองจะตามใจฝ่าบาทไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
ทุกเรื่องย่อมมีขอบเขต เปลือยท่อนบนเล่นสกีมันจะไปดูดีได้ยังไงกัน
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขากับทีมงานสกีก็พาซ่งเทียนหยางมาถึงเขตภูเขาหิมะอันเงียบสงบไร้ผู้คน
พอมองลอดหน้าต่างเครื่องบิน ลานสกีก็หดเล็กลงจนเหลือเท่าโมเดลของเล่น ยอดเขาหิมะทอดยาวเป็นแนวสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเย็นเยียบ
คณะที่เดินทางไปด้วยมีทั้งไกด์มืออาชีพและอุปกรณ์วิทยุสื่อสารครบครัน
ชั่วพริบตาที่ประตูห้องโดยสารเปิดออก ลมภูเขาอันหนาวเหน็บก็พัดพาเกล็ดหิมะกรูเข้ามาด้านใน
ฉือจือชิงกระโดดลงไปก่อน จากนั้นก็หมุนตัวยื่นแขนไปหาเธอ “เชิญครับ ฝ่าบาท”
เฮลิคอปเตอร์ค่อนข้างสูง ใต้เท้าลอยอยู่เหนือพื้นอย่างน้อยครึ่งเมตร
ซ่งเทียนหยางไม่ได้กลัวความสูง เธอร้อง “เฮ้ย” คำเดียวก็กระโดดลงพื้น โดยใช้มือข้างหนึ่งจับแขนเขาเพื่อพยุงตัว