เฮ่อเจี้ยนเซิน: “อยากพาคู่หมั้นเธอมาเปิดหูเปิดตาหน่อยไหม?”

เฮ่อเจี้ยนเซิน: “อยากพาคู่หมั้นเธอมาเปิดหูเปิดตาหน่อยไหม?”

“ลุกขึ้นเถอะ”

ซ่งเทียนหยางโบกมือ

ที่จริงก็ไม่มีใครคุกเข่าสักคน แต่อินเนอร์ของเธอมาเต็มมาก “เมื่อเช้าตื่นสายไปหน่อยเลยรีบออกจากบ้านจนลืมใส่หมวกกันน็อก พอเห็นว่าเส้นทางที่วิ่งประจำมีตำรวจจราจรตั้งด่านอยู่ข้างหน้า ก็เลยต้องอ้อมไปอีกทาง เลยเสียเวลาไปนิดนึง”

เหลยเจิ้น “...”

ช่างเป็นเหตุผลที่เรียบง่ายติดดินอะไรขนาดนี้

ปกติพนักงานระดับล่างใต้บังคับบัญชาเขาก็แก้ตัวแบบนี้เป๊ะเลย

แล้วระดับจักรพรรดิผู้ครองใต้หล้าเนี่ยนะ ทำไมต้องมาขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันจิ๋วที่ต้องคอยใส่หมวกกันน็อกด้วย! ต่อให้ถอยไปหมื่นก้าว ต่อให้ไม่ใช่องค์จักรพรรดิ เธอก็เป็นถึงหลานสาวแท้ ๆ ของประธานเฮ่อนะ เขาจำได้แม่นว่าคนตระกูลเฮ่อเวลาจะไปไหนมาไหนต่างก็มีคนขับรถกับรถตู้หรูพร้อมสรรพ จัดเต็มแบบคนละคันคนละคนขับ ไม่มีทางที่จะหารถใช้กะทันหันไม่ได้แน่นอน

ซุนเสี่ยวฮุ่ยทอดถอนใจพลางพูดขึ้น

“ฝ่าบาทสามารถเปลี่ยนเส้นทางได้ทันก่อนที่ตำรวจจราจรจะตรวจพบ ช่างมีสายพระเนตรยาวไกล เดินหมากตาดั่งมองทะลุไปสิบก้าวแท้ ๆ เพคะ”