เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ซู่ยวี่ ร่างกายเธอเป็นยังไงบ้าง ถ้าไม่สบายก็รีบไปนอนพักเถอะ...”
“หลินซู่ยวี่ ทำไมเธอถึงยืนทื่อเป็นท่อนไม้ไม่ขยับเลย ไม่คิดจะเชิญพวกเราเข้าไปนั่งหน่อยเหรอ มีแขกมาก็ไม่รู้จักต้อนรับ สมแล้วที่เป็นลูกสาวที่เกิดจากเมียน้อย ไม่มีมารยาทสั่งสอนเอาซะเลย”
คนตระกูลหลินปฏิบัติต่อหลินซู่ยวี่อย่างใจร้ายมาโดยตลอด ความเป็นอยู่ของหลินซู่ยวี่ในตระกูลหลินยังแย่ยิ่งกว่าคนรับใช้รับจ้างเสียอีก หลินฮ่าวอวี่จึงดุด่าออกมาอย่างไม่รู้สึกผิดในใจเลยแม้แต่น้อย
หลินซู่ซู่เพิ่งย่อยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเสร็จ ตอนนี้เห็นทั้งสองคนมาถึงก็ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง เรื่องที่อีกฝ่ายพูดอะไรกันเรื่องเยี่ยมคนป่วยนั้น เธอไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว
ขอดูหน่อยสิว่าพวกเขากำลังจะมาทำอะไรกันแน่ หลินซู่ซู่เดินกลับเข้าไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งมาถึงข้างเตียงของตนเองจึงหยุดลงแล้วนั่งลงบนแผ่นกระดานเตียง ปล่อยให้ทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้อง