กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 อนุญาตให้นางเห็นแก่ตัวสักนิดเถิด
ลั่วสวินเอียงใบหน้าในท่ามกลางฟ้าดินอันปั่นป่วน
นางเม้มริมฝีปาก กระบี่แทงตรงเข้าออกตรง ๆ
ไม่มีท่าใดไร้ประโยชน์ เผยให้เห็นท่วงท่าแห่งการสังหารอันไร้ขอบเขต
แสงนั้นยังคงสั้นเกินไป
ไม่ทันสงบลงนาน ปราณทมิฬก็หวนกลับมาอีกครั้ง
ราวกับน้ำขึ้นที่แผ่ท่วม มันกัดกินแสงจันทร์อีกครา
ลั่วสวินนำคนกว่าสามร้อยคน เฝ้ารักษาแนวรบอย่างสุดชีวิต
อันที่จริง สิ่งที่นางเฝ้ารักษาคือชิงเหิงที่อยู่ใจกลางที่สุด
ชิงเหิงเด็ดขาดไม่อาจถูกสังหารก่อนรุ่งสาง