กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 229 ขออภัยนะ ลั่วสวิน
มองเห็นเชิงเขาที่เหลือเพียงละอองธุลีบางเบา
หนิงเจวี๋ยกระโจนลุกขึ้น “ไป”
อิงปู้หร่านขมวดคิ้ว “ไปที่ใด?”
“สันเขาหลงไป๋!”
อะไรกัน?
ทุกคนตะลึงมองเขา เกือบเปล่งเสียงไม่ออก
การเคลื่อนจากทางหลงไป๋ มิใช่หรือเท่ากับตามหลังผู้บำเพ็ญมารพวกนั้น
หากอีกฝ่ายรู้ตัวและวกกลับมาสังหาร พวกเราก็คงจบสิ้นมิใช่หรือ?
เวลาบีบรัดอย่างยิ่ง