กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 แบ่งสมบัติ!
เทือกเขาทิงเทา
ดวงตะวันทอเฉียงลงสู่เชิงเขา ผืนฟ้าดินอาบแดงเรื่อเป็นสีเดียวกัน
ขุนเขาเยวี่ยกวงคือยอดเขาอันเชี่ยวชาญที่สุดทางตะวันออกเฉียงใต้ เรียวยิ่งนักราวคมมีด เกือบเสียดแทงเข้าไปในหมู่เมฆ
ยามนี้ เซียวเหยานั่งอยู่บนก้อนหินสูงสุด แหงนคอแลเหลียวไปยังขอบฟ้าไกล
“ผู้คนเล่า? เหตุใดยังไม่กลับมา?”
เซียวเหยากดต้นคอที่เมื่อยล้า พึมพำบ่น “เสียแรงที่ข้ารีบคว้าเวลาเปลี่ยนชุดใหม่
เอาละ หนิงเหล่าลิ่วผู้นั้นชักช้ายิ่งนัก ยังไม่กลับมาเลย”
“อาจารย์ แม้ท่านจะจ้องฟ้าจนทะลุ ถ้าคนไม่กลับมา ก็ยังคงไม่กลับมา” กู้จิ่วที่บังเอิญผ่านมา อุ้มดอกไม้ไว้ ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง
เซียวเหยาถลึงตาใส่นายหนึ่งครั้ง พึมพำว่า ‘เจ้ารู้อะไรกัน’ แล้วก็หันไปมองไกลด้วยความหงุดหงิด