เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 วาจานี้ช่างต้องโทษ
ความคิดของลั่วสวินอดเผลอออกนอกทางไม่ได้ นางใคร่ครวญถึงตัวเลือกบิดาแท้ ๆ ของตน
ส่วนหนิงเจวี๋ยนั่งอยู่ในเงามืด จ้องดวงตะวันนอกรอบหน้าต่างจนใจลอย
ผู้คนล้วนว่าความเงียบมีค่าดั่งทองคำ
ยามนี้ อากาศราวกับตายแล้ว ลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าทั้งสอง
ลั่วสวินอาศัยแสงตะวัน ครุ่นคิดอยู่นาน ก็ยังนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะเป็นผู้ใดอื่น
เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ ช่วงหลายปีมานี้ นางนอกจากจะอยู่สำนักชางหลานอย่างว่าง่าย ทำงานหนักราวกับวัวกับม้าแล้ว
ผู้เดียวที่นางยังติดต่อด้วย ก็คือคนตรงหน้าผู้นี้
และยังเป็นความสัมพันธ์แบบเกลียดล้วน ๆ ที่พบกันก็ทะเลาะ พอทะเลาะก็พับแขนเสื้อขึ้นตะลุมบอน
พูดตามตรง ตลอดหลายปีมานี้ ทั้งสองยิ่งสู้กันไป ๆ ก็ราวกับสู้จนเกิดความรู้สึกยกย่องนับถือกันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก