กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 ใจเยาว์หมายเมฆา
หนิงเจวี๋ยอุ้มรอยยิ้มบางเบา เอนกายเข้ามาอย่างเรียบเฉย
ลั่วสวินถอยหลังไปหนึ่งก้าวเล็กน้อย
ก็ถูกมือหนึ่งของใครบางคนโอบศีรษะไว้ การเคลื่อนไหวจึงชะงัก
โคนนิ้วเย็นอุ่นเลื่อนขึ้น กลิ่นสนหิมะตกลงที่ปลายจมูกชั่วขณะ แล้วก็ถูกปัดหายไปอย่างรวดเร็ว
เสียงเอะอะโวยวายในหู ก็ถูกตัดขาดลงในเวลาเดียวกัน
หนิงเจวี๋ยยืดกายขึ้น ในมือบีบศิลารอยเมฆาอรุณไว้ ประกายยิ้มแห่งความตายก็เผยออกต่อหน้านาง “เช่นนี้—ก็เงียบสงบแล้ว”
เงียบสงบจริง ๆ
เงียบจนถึงกับเกิดความรู้สึกว่างเปล่าร้างไร้ขึ้นมาแต่ความว่างเปล่า
ที่นี่กันดารนัก