เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 53 ช่างหลงตัวเองเสียจริง
“ใช่แล้ว” ผู้คนรอบข้างต่างพากันว่ากล่าว “ศิษย์พี่หลิ่วใจกว้าง จะไปถือสาหญิงสาวบ้านป่าคนหนึ่งให้เสียเวลาเหตุใด”
“การเลื่อมใสจอมเซียนชิงเหิงเป็นธรรมดาของมนุษย์ คุณหนูผู้นี้ไม่ถือไกลหมื่นลี้มาที่นี่ ยิ่งควรเห็นใจ”
หลิ่วหรูอิงได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ แก้มทั้งสองข้างพลันแดงก่ำด้วยความโกรธ
คนหนึ่งสองคนตาบอดกันไปหมดหรือไร กลอุบายหยาบ ๆ เพียงเท่านี้ก็ยังมองไม่ออกหรือ
นางกวาดสายตาอันเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งไปยังหญิงบ้านนาคนนั้น
เมื่อเห็นใบหน้านางเอียงอายอ่อนแอไร้ที่พึ่ง ราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยน่าสงสารไร้ทางสู้ ก็ยิ่งรู้สึกโทสะลุกโชนในใจ
สตรีชั้นต่ำที่ชอบแสร้งทำน่าสงสาร……นางก้มหน้าลงเพื่อซ่อนสีหน้าเอาไว้ พยายามฝืนดึงรอยยิ้มแข็งทื่อออกมาบนใบหน้า
“คุณหนูผู้นี้ เจ้าเข้าใจความหมายของข้าผิดไปแล้ว”
พลางเอ่ยไป นางก็ยกมือขึ้นประคองแขนของหญิงบ้านนาคนนั้น