กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 เจ้าอย่าแค้นเกินไปนัก!
เซียวเหยารู้สึกว่าตนเองใกล้จะถูกสาวน้อยคนนั้นตามใจจนเวียนหัวแล้ว
ดวงตะวันเหนือศีรษะพลันร้อนแรงขึ้นมา
ในอากาศราวกับมีกลิ่นไหม้เกรียมของบางสิ่งลอยอยู่
เขาเงยศีรษะขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ
ก็พบว่าดวงตะวันยังคงเป็นดวงเดิมแขวนอยู่ ณ ที่เดิม
กลมใสและเหลืองอร่าม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
เช่นนั้น—
เซียวเหยาหรี่ดวงตางามดุจตาหงส์ลงเล็กน้อย กวาดสายตาไปรอบด้าน
อ้อ ที่แท้ก็เป็นแววตาอิจฉาของศิษย์ไม่กี่คนนี่เอง