เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 301 สหายเก่าพานพบอีกครา
มู่เหย่มองไปยังสองพี่น้องซ่งเหอที่ยืนตะลึงงันอยู่ด้านข้าง รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้ามิได้เลือนหายไป
เขาเอ่ยแนะนำกับซ่งเหอด้วยน้ำเสียงเบาสบายใจ “อาเหอ นี่คือเฉิงเฟยเผิง สหายร่วมเป็นร่วมตายของข้าเมื่อครั้งอยู่ในกองทัพ เรียกเขาว่าพี่ใหญ่เฉิงก็พอ”
เมื่อครู่ยามทั้งสองทักทายปราศรัยกัน ซ่งเหอก็อดมิได้ที่จะลอบประเมินดูบุรุษผู้นี้ เป็นชายฉกรรจ์ที่มีส่วนสูงและรูปร่างพอ ๆ กับมู่เหย่ ยามเอ่ยปากน้ำเสียงก็ห้าวหาญเปิดเผย
ชายฉกรรจ์ผู้นี้เครื่องหน้าผึ่งผาย ทว่าบนใบหน้ากลับมีรอยแผลเป็นจากดาบราวกับตะขาบพาดยาวจากหว่างคิ้วไปจนถึงหางตาขวา ดูดุดันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ซ่งเหอคิดในใจ หากบาดแผลนี้เบี่ยงไปอีกเพียงเสี้ยวเดียว ตาขวาของเขาก็คงรักษาไว้มิได้แล้ว คนที่ใจเสาะสักหน่อยยามพบเห็นเขาคงจะรู้สึกหวาดกลัวเป็นแน่
คราแรกเมื่อเห็นท่าทีสนิทสนมของทั้งสอง ซ่งเหอก็รู้สึกกังขาอยู่บ้าง ชายฉกรรจ์ที่โผล่มาอย่างกะทันหันผู้นี้มีแรงกดดันทั่วร่างที่น่ากลัว ราวกับเคยรู้สึกคุ้นเคยมาก่อน
พอได้ยินมู่เหย่แนะนำเช่นนี้ นางถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครั้งที่มู่เหย่เพิ่งกลับมาจากด่านชายแดนก็มิใช่เป็นเช่นเดียวกับเฉิงเฟยเผิงหรอกหรือ ทั่วร่างแผ่แรงกดดันสายหนึ่งจนผู้คนมิกล้าเข้าใกล้
สมกับเป็นผู้ที่ผ่านการเข่นฆ่าในสนามรบมาจริง ๆ มองปราดเดียวก็เห็นถึงความแตกต่างจากคนทั่วไป ทั่วทั้งร่างแฝงกลิ่นอายสังหารเด็ดขาดมาแต่กำเนิด
ซ่งเหอยิ้มพลางพยักหน้าให้เฉิงเฟยเผิง เอ่ยทักทายขึ้น “พี่ใหญ่เฉิง ยินดีที่ได้พบ”