เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 283 ทารกน้อย
เถาเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้นน้ำตาก็พลันไหลพรากลงมา เอ่ยสะอื้นด้วยความปีติยินดี “ปลอดภัยก็ดีแล้ว แม่ลูกปลอดภัยก็ดีแล้ว”
มู่เหย่ไม่แม้แต่จะสนใจดูลูก คิดเพียงจะอ้อมผ่านย่าซุนพุ่งตัวเข้าไปข้างใน ย่าซุนรีบขวางเขาไว้อีกครา
“ข้างในกำลังเก็บกวาดอยู่จะรีบร้อนอันใด ดูลูกชายตัวอ้วนของตระกูลเจ้าก่อนสิ”
มู่เหย่ร้อนรนดั่งมดบนกระทะร้อนตั้งนานแล้ว ทว่าย่าซุนไม่ยอมให้เข้า เรือนที่พวกเขาสร้างขึ้นใหม่นี้หลังใหญ่มาก แบ่งเป็นห้องด้านในและห้องด้านนอก ยามนี้พวกเขาอยู่ตรงประตู สายตาถูกบดบังจึงมองไม่เห็นสถานการณ์ของซ่งเหอเลยแม้แต่น้อย
เขาจนปัญญาทำได้เพียงเหลือบมองลูกชายของตนเองก่อน เพียงแวบเดียวเขาก็พลันชะงักงัน ไม่เหมือนกับความทรงจำที่ตัวแดงก่ำยับย่น ลูกชายของเขาผู้นี้มองดูแล้วไฉนถึงยังค่อนข้างขาวสะอาดนักเล่า
ย่าซุนยิ้มพลางเอ่ย “มองจนตะลึงไปเลยรึ ลูกชายของเจ้าผู้นี้เกิดมาดียิ่งนักจริง ๆ ข้าทำคลอดให้คนมาหลายปีเพียงนี้ น้อยนักที่จะพบเห็นเด็กที่เพิ่งคลอดขาวสะอาดงดงามเช่นนี้ ทั้งยังสืบทอดดวงตาคู่โตมาจากท่านแม่ของเขาด้วยนะ”
“เมื่อครู่ยังร้องไห้จ้าอยู่เลย พอเช็ดล้างทำความสะอาดห่อตัวให้เรียบร้อย ยามนี้กลับหลับไปเสียแล้ว เป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายจริง ๆ”
มู่เหย่มองดูลูกชายที่หลับตาพริ้มส่งเสียงฟู่ว ๆ หลับสนิทผู้นี้ หัวใจพลันพองโตคับแน่น พึมพำว่า “นี่คือลูกของข้ากับอาเหอหรือ ช่างดูน่ามองยิ่งนัก”