เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 205 ล้างแค้น
ราตรีโรยตัว ความอึกทึกครึกโครมในยามกลางวันค่อย ๆ เลือนหายไป บนตำบลมีกฎห้ามออกจากเคหสถานยามค่ำคืน เมื่อถึงชั่วยามประตูปากทางเข้าตำบลก็จะปิดลงไม่ให้ผู้คนเข้าออก
ทุกคราที่ใกล้ถึงเวลายามห้ามออก รถและม้าตลอดจนคนสัญจรในตำบลก็ค่อย ๆ บางตาลงเรื่อย ๆ
ครั้นฟ้ามืดลง โรงสุราและร้านรวงบนตำบลต่างพากันปิดร้าน แขกคนสุดท้ายที่อ้อยอิ่งอยู่ในโรงสุรา เมื่อถูกผู้ดูแลร้านเกลี้ยกล่อมก็หยิบไหสุราบนโต๊ะขึ้นมา พลางสบถด่าพึมพำแล้วลุกขึ้นก้าวพ้นประตูไป
เวลานี้ไม่มีผู้ใดรั้งรออยู่บนถนนอีกแล้ว นาน ๆ ครั้งจึงจะได้พบคนเดินผ่านไปมาสองสามคน ล้วนมีท่าทีเร่งรีบมุ่งหน้ากลับตระกูล
บนถนนอันมืดสลัวปรากฏเงาร่างสายหนึ่ง เห็นเพียงคนผู้นั้นเมามายจนเดินโซซัดโซเซ ทว่าในปากยังคงพ่นคำด่าทออันหยาบคายไม่หยุดหย่อน
มู่เหย่ที่เฝ้ารออยู่นานดุจดั่งสัตว์ป่าที่ซุ่มซ่อนกำลังจับจ้องเหยื่อที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ คนเดินถนนมีน้อยแต่ใช่ว่าจะไม่มีเลย เขามีความอดทนยิ่ง ลอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดสลัวพลางสะกดรอยตามเงาร่างนั้นไปอย่างเชื่องช้า
จ้าวจินหู่เดินมาได้ครึ่งทางก็เกิดปวดเบาขึ้นมา ไม่ทันได้คิดสิ่งใดก็เดินไปยังโคนกำแพงเรือนข้างถนน วางไหสุราลงบนขั้นบันไดแล้วเริ่มปลดกางเกงขับถ่าย
ครั้นแน่ใจว่ารอบด้านไร้ผู้คน มู่เหย่ก็ก้าวไปยืนอยู่ด้านหลังจ้าวจินหู่อย่างเงียบงัน ในจังหวะที่อีกฝ่ายผูกกางเกงเตรียมจะหันกลับมา ก็ฟาดกระบองใส่ท้ายทอยเข้าอย่างจัง