กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 177 เสียงร้องประหลาด
ซ่งเหอที่ปากก็พร่ำบอกว่านอนไม่หลับ สุดท้ายก็ยังคงถูกเคี่ยวกรำจนเหนื่อยล้าถึงขีดสุดแล้วผล็อยหลับไป
ตื่นขึ้นมาอีกคราตะวันก็โด่งแล้ว แสงสว่างส่องลอดผ่านรอยแยกเข้ามาในกระท่อมไม้ ข้างกายไร้เงาของมู่เหย่ไปเนิ่นนานแล้ว
ซ่งเหอในยามนี้สมองมึนงงไปหมด บางทีอาจเป็นเพราะตนเองไปยั่วโมโหเขาเข้าจริง ๆ บุรุษผู้นี้จึงราวกับคุ้มคลั่ง ดุดันยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ทำเอานางรับมือแทบไม่ไหว
เปิดผ้าห่มขึ้นดูก็พบว่าตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยจริง ๆ ทว่ายังดีที่แต่งงานมาหลายวันเช่นนี้นางก็เริ่มปรับตัวได้แล้ว ไม่ได้ทรมานเหมือนดั่งตอนแรกเริ่ม
นั่งเหม่ออยู่บนเตียงครู่หนึ่งก็หยิบเสื้อผ้าที่มู่เหย่วางเตรียมไว้ให้ตรงขอบเตียงด้านนอกมาสวมใส่