กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 163 อยากจะกัดซ่งเหอให้ตายสักคำ
มู่เหย่กลับมาในเวลาไม่นาน ทั้งสองคนสุมหัวกระซิบกระซาบกันสองสามประโยคแล้วจึงก้มหน้าก้มตาทำงานกันต่อ
คงเป็นเพราะชื่อเสียงจากการขายหมี่หอยขมมาหลายวันแพร่สะพัดออกไป วันนี้การค้าจึงคึกคักเป็นพิเศษ
วันนี้เก็บแผงเร็วยิ่งกว่าสองวันก่อนเสียอีก
ลูกค้าที่มาสายจนไม่ได้กินต่างก็อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบ
“ข้าว่าพวกเจ้าเป็นอย่างไรกัน ไฉนหลายวันนี้จึงเก็บแผงเร็วขึ้นทุกวี่ทุกวัน จะขายต่ออีกสักหน่อยไม่ได้หรือ”
ซ่งเหอทำได้เพียงยิ้มเจื่อน “ขออภัยด้วย ของที่นำมาขายหมดเกลี้ยงแล้วจึงทำได้เพียงเก็บแผง พรุ่งนี้ท่านโปรดมาแต่เช้าเถิด”
“อ้าว ไม่ใช่สิ คุณหนูน้อยผู้นั้นมิใช่ยังลวกเส้นหมี่อยู่หรอกหรือ ไฉนจึงบอกว่าหมดแล้วเล่า”