เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 นั่นเป็นเพราะเขาสมควรโดนแล้ว
มู่เหย่นำของกินมาให้ขอทานน้อยตามปกติ หลังจากทั้งสองทักทายกัน มู่เหย่ก็หยิบแป้งแผ่นทอดฉีกมือที่นำมาจากที่บ้านชิ้นหนึ่งส่งให้เขา ซึ่งนี่ก็เป็นซ่งเหอที่บอกให้เอามา
เจ้าหนูผู้นี้มีความรับผิดชอบยิ่งนัก คอยเฝ้าจับตาดูคนให้เขาทั้งวันทั้งคืน มู่เหย่รู้สึกว่าหากไม่มอบผลประโยชน์ให้เขาเพิ่มอีกสักหน่อยก็คงกระดากใจ
ขอทานน้อยคุ้นเคยกับมู่เหย่มากขึ้นแล้ว พอได้รับแป้งแผ่นทอดก็ไม่เกรงใจ ก้มหน้าก้มตากินอย่างตะกรุมตะกราม
พอกินเสร็จก็เลียริมฝีปากที่มันเยิ้มของตน ถึงกับยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์ในรสชาติอยู่บ้าง
“พี่ใหญ่ แป้งแผ่นอะไรกันเหตุใดจึงอร่อยเช่นนี้ ท่านซื้อมาจากที่ใดหรือ ข้ายังไม่เคยกินและไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
มู่เหย่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “หาซื้อไม่ได้”
ในใจมู่เหย่คิดว่า ภรรยาของข้าเป็นคนทำ จะไม่อร่อยได้อย่างไร