กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 154 พวกเขากลับมีใบหน้าเหมือนกันเช่นนี้ ช่างน่าพิศวงเสียจริง
เห็นเพียงซ่งฝูยืนอยู่กลางถนนในหมู่บ้านด้วยท่าทางไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ตะโกนใส่ซ่งเหอว่า “พี่สาว เจ้าก็ให้ข้าขึ้นรถเล่นสักครู่เถิด ข้าก็อยากขับรถเทียมล่อเหมือนเขา”
ซ่งฝูพูดพลางชี้ไปที่ซ่งอันซึ่งนั่งอยู่ในอ้อมอกมู่เหย่และกำเชือกไว้
ซ่งเหอหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “อย่าเอ่ยเรียกกันมั่วสิ เจ้ามิใช่น้องชายของข้า น้องชายของข้าอยู่ตรงนี้”
“พวกเจ้าสองคนรีบหลีกไป อย่ามาขวางทาง”
ซ่งฝูกับซ่งกุ้ยราวกับไม่ได้ยินคำพูดของซ่งเหอ ยังคงยืนอยู่กลางถนนไม่ขยับ
ซ่งกุ้ยยังยิ้มร่าเอ่ยว่า “เจ้าจะให้พวกข้านั่งรถสักครู่ พวกข้าก็จะหลีกให้”