กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 ที่แท้ก็มารออยู่ตรงนี้นี่เอง
“ไม่รู้ว่าเพราะเข้าไปนอนคุกมาหลายปีจนเปลี่ยนนิสัยไปหรือไม่ เขาถึงกับเอ่ยปากขอโทษผู้อื่นอย่างดีได้ ทำเอาข้าตกใจจริง ๆ เชียว”
ซ่งเหอ: “......”
เช่นนั้นหวังชุ่ยเอ๋อร์หญิงม่ายผู้นี้เมื่อก่อนก็นับว่าเก่งกาจไม่เบา หาอันธพาลระรานชาวบ้านเช่นนี้มาได้ ซ้ำยังตั้งครรภ์ลูกของเขาอีก
ยามนี้วันเวลาอันสงบสุขไม่ยอมใช้ชีวิต กลับไปสมสู่กับผู้อื่นอีก วันหน้าจะมีจุดจบเช่นไรยังไม่อาจรู้ได้
อาจเป็นเพราะกลัวจะไปล่วงเกินจ้าวจินหู่ อาสะใภ้ผู้นั้นจึงไม่กล้าสนทนามากความ เอ่ยกับคนไม่กี่คำก็ไม่พูดจาอีก
พวกซ่งเหอยุ่งง่วนตามปกติจนถึงเที่ยงวันก็เก็บแผง ข้าวเช้ากินสายยามนี้จึงยังไม่ค่อยหิวนัก ข้าวเที่ยงพวกนางตั้งใจจะกลับไปกินที่บ้าน