กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 ไม่ พวกมันไม่อยากไป
“ดีจัง ข้าก็จะได้นั่งรถเทียมล่อคันใหญ่ไปเที่ยวเล่นแล้วเหมือนกัน~” ซ่งอันดีใจจนกระโดดโลดเต้น ขาสั้น ๆ ป้อม ๆ ใต้ม้านั่งแกว่งไปมาไม่หยุด
ซ่งหลีเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุขยิ่ง ทว่านางมิได้แสดงอาการตื่นเต้นออกนอกหน้าเช่นเดียวกับซ่งอัน
หลินลี่ชิงมองดูท่าทางเบิกบานใจของเด็กทั้งสองแล้ว ตนเองย่อมพลอยยินดีตามไปด้วย
แม้จะรับปากเด็กทั้งสองแล้ว ทว่าก็ยังกังวลว่าหลังจากพวกเขาได้ไปสักหนหนึ่งแล้วจะพากันออดอ้อนขอตามไปอีก จึงรีบเอ่ยสำทับขึ้นว่า “แค่วันพรุ่งนี้เท่านั้นนะ พี่สาวพวกเจ้าต้องไปทำการค้าขายยุ่งยิ่งนัก พวกเราจะคอยตามไปบ่อย ๆ มิได้ เข้าใจหรือไม่”
“อืม รู้แล้วขอรับ!”
เด็กน้อยทั้งสองขานรับด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว