เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 ลูกสุนัข
ซ่งเหอยิ้มพลางเอ่ย “ลำบากอาสะใภ้ต้องคอยเป็นกังวลแทนพวกเราแล้ว วันนี้ท่านมาได้ประจวบเหมาะยิ่งนัก ข้ากับมู่เหย่ก็กำลังคิดเช่นนี้อยู่พอดี”
“จริงรึ พวกเจ้าก็คิดอยากจะเลี้ยงสุนัขด้วยหรือ”
ซ่งเหอพยักหน้า “เมื่อวานพวกเราสองคนเพิ่งจะปรึกษากัน การเลี้ยงสุนัขประการแรกสามารถเฝ้าบ้านคุ้มครองเรือนได้ ประการที่สองมู่เหย่อย่างไรก็เป็นพราน วันธรรมดาเข้าป่าพาสุนัขไปด้วยสักตัวคงจะดีกว่า”
ท่านป้าหลี่กล่าวว่า “ก็ใช่น่ะสิ ภูเขาลึกแห่งนี้อันตรายเพียงใด มีสุนัขตามเขาเข้าป่าสักตัวก็ยังมีผู้ช่วยมีเพื่อนร่วมทาง”
“ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนท่านพ่อของมู่เหย่ล่าสัตว์ก็เคยเลี้ยงสุนัข สุนัขตัวนั้นเลี้ยงได้ดียิ่งและองอาจน่าเกรงขามนัก ข้ามองดูยังไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้ เพียงแต่ผ่านพ้นไปหลายปีปานนี้ สุนัขก็ตายจากไปนานแล้ว”