เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 103 ยามง่วงงุนพลันมีคนส่งหมอนมาให้
“แค่กๆ…” หลูต้าฟู่กระแอมไอเบาๆ เสียงหนึ่งเพื่อเบี่ยงประเด็นนี้ไป
“พวกเจ้า นี่กำลัง... ค้าขายรึ” หลูต้าฟู่มองดูแผงร้านเล็กๆ ของพวกซ่งเหอแล้วรู้สึกแปลกตายิ่งนัก
มู่เหย่กล่าวว่า “เสี่ยวเหอนางคิดค้นอาหารขึ้นมาเอง คิดใคร่ครวญว่าอยากมาทำการค้าขายเล็กๆ ในตำบลเพื่อหาเงินจุนเจือครอบครัวบ้าง”
“ตอนนี้เจ้าไม่ล่าสัตว์แล้วหรือ” น้ำเสียงของหลูต้าฟู่แฝงไปด้วยความเสียดาย
รูปร่างที่สูงใหญ่ปานนี้ของมู่เหย่ สีหน้าเรียบเฉยทั้งยังไม่ชอบริเริ่มสนทนากับผู้อื่น ต้องมาทำงานเช็ดๆ ล้างๆ อยู่ที่แผงร้านเล็กๆ แห่งนี้ เขาจะมองอย่างไรก็รู้สึกไม่คุ้นตายิ่งนัก
ฝีมือระดับนั้นของเขา ฝีมือในการล่าสัตว์หากไม่ได้เป็นพรานก็น่าเสียดายอย่างแท้จริง
มู่เหย่กล่าวว่า “ยังล่าอยู่ขอรับ เพียงแต่ยามว่างก็มาช่วยเสี่ยวเหอเท่านั้น”