กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 สายรัดผม
ในหมู่บ้านนี้ผู้ใดเล่าจะไม่รู้ว่าบ้านของหลินลี่ชิงไม่มีที่ดินเลยแม้แต่น้อย ของกินของใช้ล้วนต้องควักเงินซื้อเองทั้งสิ้น โชคดีล่าหมูป่ามาขายเนื้อหมูได้แล้วอย่างไรกัน เลิศเลอที่สุดก็ขายได้แค่สามตำลึงเงินเท่านั้น
สามตำลึงเงินฟังดูประหนึ่งว่ามากโข ทว่าพวกนางต้องซื้อข้าวสาร แป้ง เสบียง และน้ำมัน เงินเท่านี้จะกินได้นานสักกี่น้ำเชียว
เงินใช้หมดก็สิ้นเรื่อง ภายหน้ามิต้องขึ้นเขาไปหาของป่าขุดผักป่ามาประทังความหิวเหมือนเดิมหรอกหรือ พอคิดเช่นนี้ก็ไม่มีอันใดน่าอิจฉาตาร้อนแล้ว
“นั่นสิ ได้ลาภลอยกะทันหันเช่นนี้ไม่ง่ายเลย เงินย่อมมีวันใช้จนหมด ต้องประหยัดมัธยัสถ์ไว้ถึงจะถูก”
มู่เหย่ได้ยินคำพูดนี้ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยมิรู้ตัว