กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 เช่นนั้นเจ้าช่างเป็นคนฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก
ยามนี้ซ่งเถาเอ๋อร์ยอมรับพี่เขยมู่เหย่ผู้นี้ไว้ในใจแล้ว เมื่อซ่งเหอให้นางนำไปส่ง นางย่อมไม่มีข้อโต้แย้ง จึงถือชามทั้งสองใบเดินไปด้วยความเบิกบานใจ
ก่อนก้าวพ้นประตูซ่งเหอยังตะโกนไล่หลังนางว่า “อย่าลืมเอาชามกลับมาด้วยเล่า บ้านเราไม่มีชามเหลือใช้แล้ว”
ซ่งเถาเอ๋อร์ขานรับโดยไม่หันกลับมามอง “รู้แล้ว”
บนหลังเขามีเพียงครอบครัวของพวกนางและมู่เหย่สองหลังคาเรือนเท่านั้น สองครอบครัวอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ห่างกันเพียงระยะทางราวสองถึงสามร้อยเมตร ซ่งเถาเอ๋อร์ไปเร็วและกลับมาเร็วเช่นกัน