เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 เช่นนั้นก็สายไปแล้ว
ยามที่หลินลี่ชิงหิ้วไก่ป่าตัวหนึ่งเดินเข้ามา สีหน้าท่าทางของนางยังคงดูเหม่อลอยอยู่บ้าง
“นี่คือไก่ป่าหรือ” ซ่งเหอประหลาดใจระคนยินดีอยู่บ้าง ชาติก่อนตระกูลของพวกนางมีทั้งภูเขาและที่ดิน ตอนเด็กยามขึ้นเขาไปกับปู่นางก็เคยเห็นไก่ป่ามาแล้ว ซึ่งคล้ายคลึงกับตัวที่อยู่ในมือของหลินลี่ชิงยิ่งนัก
ดวงตาโตของซ่งอันกลอกไปมา ยามนี้ไม่สนใจจะเล่นซนอีกแล้ว ได้แต่มองดูไก่ป่าที่ขนมีสีสันสดใสซึ่งอยู่ในมือของหลินลี่ชิงด้วยความประหลาดใจระคนหวาดกลัว
“ไก่ป่าหรือ เนื้อ!”
ซ่งเหอได้ยินเช่นนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ เด็กน้อยผู้นี้พอเห็นไก่ป่า สิ่งแรกที่นึกถึงกลับเป็นเนื้อ จากนั้นก็ให้รู้สึกทอดถอนใจขึ้นมา เด็กน้อยผู้นี้อายุสามขวบแล้วเกรงว่าคงยังไม่เคยได้ลิ้มรสมันคาวสักกี่ครา ไม่เพียงแต่ซ่งอัน แม้แต่คนอื่น ๆ ในตระกูลนี้ของพวกนางก็ไหนเลยจะไม่เป็นเช่นนี้เล่า