กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 ไก่ป่า
“เจ้าเชื่อฟังเถิด ไปนั่งในห้องก็ยังดี อย่าได้ทำให้ท่านแม่ต้องเป็นห่วงอีกเลย แม่รับความตื่นตกใจเช่นนี้ไม่ไหวอีกแล้ว”
ซ่งเหอเห็นว่านางพูดไปพูดมาทำท่าจะร้องไห้อีก จึงรีบตอบรับอย่างว่าง่ายแล้วยิ้มพลางเอ่ย “เช่นนั้นก็ได้ ข้ากลับไปอยู่ในห้องดีหรือไม่ ท่านอย่าได้ร้องไห้อีกเลย กว่าฟ้าฝนจะโปร่งโล่งมิใช่เรื่องง่าย หากร้องอีกแล้วกวักฝนฟ้ากลับมาจนท่วมบ้านพวกเราจะทำอย่างไรเล่า”
หลินลี่ชิงชะงักไป ลูกสาวคนโตที่แต่ไหนแต่ไรมาเงียบขรึมพูดน้อยเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไปหัดพูดจาล้อเล่นเช่นนี้กับนางตั้งแต่เมื่อใดกัน