0036

⬢⬢⬢

ตอนที่ 36 รีบหนีไป

ในตอนนี้ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว จึงจำต้องรวบรวมความกล้าขึ้นรถเมล์คันที่เต็มไปด้วยสนิมคันนี้

เมื่อฉันขึ้นมา ผู้โดยสารคนอื่นบนรถเมล์ต่างพากันจ้องมองมาที่ฉัน รูม่านตาสีดำสนิทคู่นั้นราวกับจะมองทะลุร่างฉัน

ฉันตัวสั่นพร้อมเร่งฝีเท้าไปนั่งที่แถวหลังสุด วิธีนี้จะช่วยให้ฉันมองเห็นผู้โดยสารทุกคนที่อยู่ในรถได้ในคราวเดียว

หลังจากที่ฉันนั่งมั่นคงแล้ว รถเมล์ก็เริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ แต่ผู้โดยสารเหล่านั้นก็ยังคงจ้องมองมาที่ฉันอยู่