กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โม่เฟิงกลับมาถึงอาคารบี ชั้นห้าของหมู่บ้านจัดสรรหยางกวงหลี่ แล้วหยิบกุญแจออกมา
ด้านหลังเขา ไฟที่เปิดด้วยเสียงในทางเดินสว่างขึ้นตามเสียง ก่อนจะค่อย ๆ ดับลงอย่างเงียบเชียบหลังเขาเปิดประตูเข้าห้อง
มืดมิด ว่างเปล่า เย็นยะเยือก
นี่คือคำนิยามทั้งหมดที่โม่เฟิงมีต่อคำว่า “บ้าน”
เขาใช้พลังงานไปมากระหว่างการ “ลงพื้นที่ภาคสนาม” ที่สถานีตำรวจ ตอนนี้สมรรถภาพร่างกายของเขาตกลงเหลือ 42 เปอร์เซ็นต์ เขาต้องการพักผ่อน ต้องการลานราบรองรับร่างกายของเขา
เขาเดินไปที่มุมห้อง แล้วค่อย ๆ นั่งลงบนกล่องพัสดุกระดาษลูกฟูกที่ทำหน้าที่เป็นทั้งเตียง โต๊ะอาหาร และโต๊ะทำงานในคราวเดียว
กล่องกระดาษส่งเสียง “กร๊อบ” ราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว