กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 284 คุณควรตีผมด่าผม
ฉีเซี่ยรื้อค้นห้องของฟ่านหงอี้จนทั่ว แต่กลับไม่พบสวี่หนิง เขาแอบซ่อนตัวไปอีกแล้ว
เจ้าหมาตัวนี้นี่ กำลังทำอะไรของเขากัน?
คิดจะหลบหน้าเธอไปตลอดชีวิตเลยหรือไง?
โตจนป่านนี้แล้ว ไปแอบซ่อนอยู่ที่ไหนได้? ฉีเซี่ยกำลังคิดจะไปรื้อตู้เสื้อผ้า ฟ่านหงอี้ก็อุ้มเจ้าหมาหน้าโง่ของเขาวิ่งกระหืดกระหอบมาถึง “เธอห้ามมารื้อของของฉันนะ!”
ฉีเซี่ย “นายคืนที่รักของบ้านฉันมาสิ ฉันก็จะไม่รื้อ ไม่อย่างนั้นฉันจะพังบ้านนายให้ราบ”
ฟ่านหงอี้เองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ในใจกลับแอบเฝ้ารอให้ฉีเซี่ยมาอาละวาดที่บ้านของเขาอยู่ลึก ๆ เขาอยากเห็นว่าคนที่ปกติใจเย็นและสงบปากสงบคำขนาดนั้น เวลาไม่สติหลุดจะเป็นอย่างไร
เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย เขายังคงยั่วโมโหฉีเซี่ยต่อไป “ที่รักงั้นเหรอ? น่าคลื่นไส้จริง ๆ! ฉันไม่รู้เรื่องที่รักอะไรของเธอทั้งนั้นแหละ แน่จริงก็ลองพังดูสักชิ้นสิ?”
เมื่อครู่นี้ฉีเซี่ยถึงขั้นเตะหมาของเขาด้วยซ้ำ เขารู้ทั้งรู้ว่าฉีเซี่ยกล้าทำ แต่ก็ยังจงใจพูดออกไปแบบนั้น
ฉีเซี่ยหันขวับไปผลักชั้นหนังสือทรงประหลาดของเขาจนล้มครืน ตำราที่ระเกะระกะบนชั้นหนังสือร่วงเกลื่อนเต็มพื้น ชั้นวางหนังสือที่เดิมทีก็รูปทรงพิสดารอยู่แล้ว ตอนนี้ก็พังยับเยินไม่มีชิ้นดี