ตอนที่ 235 กราบลาและก้าวเดิน

ตอนที่ 235 กราบลาและก้าวเดิน

ในห้องครัวมีแสงไฟอบอุ่นส่องสว่าง

ที่โต๊ะอาหาร ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน

ลู่หรานก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปากอย่างดุเดือด พลางตวัดสายตาขุ่นเคืองเป็นระยะๆ ไปยังเจ้าเหมียวลายสลิดตัวน้อยที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเด็กสาวฝั่งตรงข้าม

เจียงรู่อี้มีรอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้า เธอประคองอุ้งเท้าของเจ้าเหมียวลายสลิดตัวน้อยเล่นอย่างทะนุถนอม

ก็อุ้งเท้าข้างนี้นี่แหละ!

ลู่หรานรู้สึกขัดใจเป็นที่สุด

เป็นเพราะมันแท้ๆ ที่แปะลงบนหน้าเขาเมื่อครู่ จนขัดจังหวะการร่ายมนตร์ของเขาเสียกระเจิง

ที่สำคัญคือหรูอี้ตัวน้อยดันรู้ตัวทันเสียก่อน เลยเตลิดหนีไปโดยอ้างว่าจะไปล้างมือ

แล้วหลังจากนั้น... ก็ไม่มีคำว่าหลังจากนั้นอีกเลย