ตอนที่ 87 จากลากลางสายฝนโปรย

ตอนที่ 87 จากลากลางสายฝนโปรย

"ทำไมต้องไปต่างถิ่นล่ะ" ลู่หรานก้าวไปข้างหน้า "บ้านเธอจะย้ายเหรอ หรือเธอจะย้ายโรงเรียน?"

คำถามที่พรั่งพรูดั่งปืนกลของลู่หรานแฝงไว้ด้วยความห่วงใยอย่างเปี่ยมล้น

เจียงรู่อี้ได้ฟังแล้วก็รู้สึกหวานล้ำในใจขึ้นมาสายหนึ่ง

"พูดอะไรบ้างสิ!" ลู่หรานทิ้งตัวลงนั่งข้างเครื่องให้อาหาร ทำเอาเจ้าเหมียวลายสลิดตัวน้อยสะดุ้งตกใจ

"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร" เจียงรู่อี้ลูบขนของเจ้าเหมียวลายสลิดตัวน้อยเบา ๆ เพื่อให้มันสงบลง

กระทั่งเจ้าตัวเล็กก้มหน้าก้มตากินอาหารต่อ เจียงรู่อี้จึงค่อยเอ่ยปาก "ไม่ใช่ย้ายบ้านหรอก ครอบครัวของฉันอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคนแล้ว"

พูดพลาญ เธอก็หันไปมองลู่หราน "พ่อกับแม่ของฉันก็เหมือนกับนายนั่นแหละ ไม่อยากจากบ้านเกิด และก้าวออกไปจากเมืองเล็ก ๆ อันเก่าแก่แห่งนี้ไม่ได้"

ลู่หรานเม้มปาก

เมืองเล็ก ๆ อย่างตรอกสายฝนนี้ ไม่มีอะไรดีเลยจริง ๆ