ตอนที่ 37 รางวัลของการเอาชีวิตรอด และ มรดกวิชามาร

ตอนที่ 37 รางวัลของการเอาชีวิตรอด และ มรดกวิชามาร

วันที่สิบ เดือนเจ็ด ตามปฏิทินจันทรคติ

ณ ค่ายทหารใต้ร่มบารมีของเทพเจ้า·อีกาแม่มด หน้าประตูอาคารกลาง

ชายหญิงกลุ่มหนึ่งที่เนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งราวกับผู้ลี้ภัย ถูกต้อนให้ออกมาข้างนอก

"เฮ้อ..." ลู่หรานที่ปะปนอยู่ในกลุ่มนั้นถอนหายใจยาว พลางเงยหน้ามองท้องฟ้าอันสดใสและดวงอาทิตย์ที่แผดเผา ในใจพลันเกิดความรู้สึกหลากหลาย

ในรังปีศาจ·หมู่บ้านเอ้อเฉวียนไม่มีสิ่งที่เรียกว่ากลางวัน ยิ่งอยู่ในนั้นนานเท่าไร ก็ยิ่งโหยหาแสงสว่างมากขึ้นเท่านั้น

ราวกับสวรรค์เป็นใจ เมืองอวี่เซียงที่มักจะมีฝนตกชุกตลอดปี วันนี้กลับมีท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก

ข้างกายเขา เจียงรู่อี้ค่อยๆ หลับตาคู่สวยลง พลางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสัมผัสไออุ่นจากแสงแดดที่สาดส่อง

การเข่นฆ่าอันยาวนานถึงยี่สิบเอ็ดวันเต็ม ในที่สุดก็สิ้นสุดลง ณ ที่แห่งนี้

"รู้สึกเหมือนเหนื่อยเปล่าเลยเนอะ?" ลู่หรานเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมากะทันหัน