กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 357
สถานีรถไฟสวีโจว
เนื่องจากช่วงวันหยุดปีใหม่เพิ่งสิ้นสุดลง ผู้คนที่เดินทางกลับมีจำนวนไม่น้อย แม้จะเข้าใกล้ช่วงพลบค่ำแล้วก็ตาม
สถานีรถไฟก็ยังคงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน เสียงจอแจจากฝูงชนดังระงมไปทั่วบริเวณ
ซูเหวินเฉินไม่ได้มีสีหน้าสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุมเหมือนเมื่อเช้าอีกแล้ว ตอนนี้เขากำลังเดินกลับไปกลับมาบนชานชาลากับเหลยไป่เหลียงอย่างกระวนกระวาย
สายตาของเขามักจะเหลือบมองไปทางทางออกสถานีเป็นระยะ
ราวกับกำลังเฝ้ารอใครบางคนอยู่
เหลยไป่เหลียงมองซูเหวินเฉินที่ไม่เหลือความสุขุมเหมือนปกติแม้แต่น้อย
อดหยอกเย้าไม่ได้
"ผู้อำนวยการซูของเราเป็นอะไรไปแล้วล่ะนี่?"