เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 291
หลังจากซูเหวินเฉินถูกเหลยไป่เหลียงขี่จักรยานไปส่งกลับถึงบ้านพักรวม ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
เขาเดินข้ามทางปูหินสีเขียวภายในลานบ้าน
ทันทีที่ซูเหวินเฉินเปิดประตูบ้าน แสงไฟสีเหลืองนวลก็ส่องออกมาต้อนรับ พร้อมกลิ่นเปรี้ยวจาง ๆ ของน้ำแก้เมาค้างที่ลอยปะทะใบหน้า
เวลานี้พ่อเจียงกำลังสวมแว่นสายตายาวอ่านหนังสือพิมพ์ ส่วนเจียงหลีนั่งอยู่บนโซฟาข้าง ๆ พลิกอ่านนิตยสารเล่มหนึ่งที่แทบจะถูกเปิดจนเปื่อยยุ่ยแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงดังขึ้น ทั้งสองก็หันไปมองทางประตูทันที
หลังจากซูเหวินเฉินเดินเข้ามา เขาก็เปลี่ยนรองเท้า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังเจือความเมาอยู่เล็กน้อย
"พ่อ อาหลี พวกคุณยังไม่นอนอีกเหรอครับ ไม่ใช่บอกแล้วหรือว่าไม่ต้องรอผม?"
พ่อเจียงเหลือบมองซูเหวินเฉิน
"แกยังไม่กลับมา แล้วฉันจะไปนอนได้ยังไง!"