เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 268
นอกจากนี้ ซูเหวินเฉินยังพบว่า บางครั้งเมื่อเราสร้างผลงานได้ถึงระดับหนึ่ง และมีสถานะเป็นที่ยอมรับแล้ว
ก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรด้วยตัวเองอีกต่อไป
เพราะคนอื่นจะช่วยจินตนาการเติมเต็มช่องว่างและหาเหตุผลมาอธิบายให้เราเองโดยอัตโนมัติ ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้บางทียังดีกว่าการที่เราออกมาชี้แจงด้วยตัวเองเสียอีก
โดยเฉพาะการจินตนาการเติมเรื่องราวขึ้นมาเองนั้น บางครั้งก็เป็นสิ่งที่ร้ายกาจที่สุด
ทางด้านลู่อานกั๋วเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของผู้นำสถาบันวิจัยปศุสัตว์คนนี้เป็นอย่างมาก
"เรื่องนี้ผมมีสิทธิ์ออกความเห็นนะครับ สมัยก่อนตอนที่ผมติดตามกองกำลังไปปฏิบัติภารกิจ แล้วถูกพวกทหารก๊กมินตั๋งซุ่มโจมตีด้วยปืนลอบยิง ผมแค่เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาอย่างกะทันหัน เลยหลบไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว"
พูดจบก็ชี้ไปยังแก้มของตัวเอง ซึ่งมีรอยแผลเป็นให้เห็นอย่างชัดเจน
"ผลปรากฏว่ากระสุนนัดนั้นเฉียดผ่านใบหน้าผมไปแบบนี้เลย! ถ้าตอนนั้นผมไม่หลบ กระสุนคงทะลุออกจากท้ายทอยไปแล้ว"
"แม้แต่ตัวผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมถึงหลบไปแบบนั้น"