เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267
เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหวินเฉิน อีกฝ่ายก็ขมวดคิ้วทันที
"พวกคุณคิดเรื่องนี้เร็วเกินไปหรือเปล่า?"
"อย่างไรเสีย ตอนนี้พวกคุณเพิ่งเพาะพัฒนาพันธุ์สำเร็จไม่ใช่หรือ สิ่งที่ควรให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกไม่ใช่การรักษาจำนวนประชากรหมูขาวสายพันธุ์นี้ให้คงที่หรอกหรือ?"
"เวลานี้กลับให้อาหารเป็นรำข้าวสาลีกับฟางและลำต้นพืชแห้งโดยตรง หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจะทำอย่างไร?"
แต่ซูเหวินเฉินกลับส่ายหน้า
"บนผืนแผ่นดินของเรา หากไม่มีความสามารถในการทนต่ออาหารหยาบ จากสถานการณ์ในปัจจุบันก็ยังไม่มีความจำเป็นต้องส่งเสริมให้เลี้ยงในวงกว้าง"
"ปัจจุบัน สุกรมีชีวิตกว่าครึ่งหนึ่งของประเทศเรามาจากการเลี้ยงของหน่วยผลิตภายใต้คอมมูนประชาชน ส่วนข้าวโพดซึ่งเป็นธัญพืชหยาบก็เป็นธัญพืชปันส่วนหลักที่สมาชิกคอมมูนกินกันทุกวัน"
"หากหมูต้องแย่งชิงธัญพืชปันส่วนที่มีอยู่อย่างจำกัดกับคน การส่งเสริมสายพันธุ์นี้ก็จะยากลำบากอย่างยิ่ง ต่อให้สามารถเร่งระยะเวลาเลี้ยงจนส่งเข้าโรงฆ่าสัตว์ได้เร็วขึ้น ก็เท่ากับเอาธัญพืชปันส่วนของชนบทมาแลกกับเนื้อหมูอยู่ดี"
"ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนในชนบทก็ลำบากมากอยู่แล้ว หากฝืนส่งเสริมสายพันธุ์หมูที่ต้องแย่งชิงธัญพืชปันส่วนกับคน ก็ไม่ต่างอะไรกับการเพิ่มภาระให้พื้นที่ชนบทโดยตรง"